Lianneke Egberink vertelt

“Sta niet stil in je werk, blijf in beweging en doe soms iets buiten je comfort zone”

Eigenlijk had ze niet zoveel met psychologie, toen ze als stagiaire Hbo-V bij GGZ  InGeest begon, bekent Lianneke. “Ik wilde eigenlijk meteen naar huis. Maar al snel merkte ik dat ik de manier van werken met de cliënt zo fijn vond. Zo op de mens gericht. Uiteindelijk had ik heel veel plezier in de stage.” Na afloop van de stage, krijgt Lianneke een contract aangeboden voor vakantiewerk. Zo beland ze op de ouderenafdeling van de toenmalige Valeriuskliniek.

Tijdens haar opleiding doet ze stages op andere plekken en werkt ze aan andere projecten. “Dit draaide allemaal om mensen die psychisch ziek zijn, die kwetsbaar zijn. Dat is een belangrijk woord voor me, het zijn mooie mensen met kwetsbaarheden die een beetje hulp nodig hebben. Daarom vind ik de ouderenpsychologie zo interessant, de levensverhalen van de mensen aanhoren, met deze mensen praten. Er zit zoveel achter de verhalen waar je weer dingen uit kan halen over waarom iemand is zoals hij of zij is. Dan pas weet je hoe je iemand kan helpen.” 

Kwaliteit van leven geven
Het werken op de ouderenafdeling draait om somatiek en verpleegkunde, maar ook om luisteren naar mensen, iemand proberen te begrijpen en bedenken hoe iemand verder kan, met alle nadelen van ziektes, aldus Lianneke. “Het vak verpleegkunde is mooi omdat je kijkt hoe je iemand kwaliteit van leven kan geven, je behandelt de gevolgen van een ziekte.” 

En dus is de ouderenpsychiatrie echt haar plek. “Na mijn opleiding en de vakantiebaan ben ik er blijven werken. Ik kreeg te maken met mensen met complexiteit, complexe situaties, lichamelijke en psychische klachten, sociaal-maatschappelijke klachten. Als je iemands levensverhaal hoort, dan is het vaak ook een ontzettende puzzel om uit te zoeken wat iemand nodig heeft.” 

Op de afdeling wordt ECT-therapie gegeven, met goede resultaten. “Zeker bij ouderen zien we dat mensen opknappen en ze goed kan begeleiden, zodat ze een moeilijke behandeling toch goed kunnen doorlopen.” Door de manager en de psychiater wordt Lianneke gevraagd om coördinerend ECT-verpleegkundige te worden en zich echt op dit onderdeel toe te leggen. “Ik ben een nieuwe behandeling gaan bouwen en opzetten, terwijl we naar De Nieuwe Valerius verhuisden. Toen stond ik met één been in de ouderenpsychiatrie en met de andere been in ECT. Ik ben toen echt volwassen geworden.” 

Al snel merkt Lianneke dat ze meer wil. Ze wordt door de hoogleraar geattendeerd op de optie om verpleegkundig specialist te worden. “Dat vond ik heel spannend, ik dacht dat ik er niet goed in zou zijn. Ik heb het uiteindelijk twee jaar uitgesteld, tot ik merkte dat ik dingen aan het doen was die ik helemaal niet geleerd had. Ik groeide uit mijn jas. Met steun van management, de directie, psychiater en de hoogleraar ben ik de studie gaan doen.” Drie jaar lang studeerde ze en werkte ze op verschillende plekken voor haar studie. Ze doet ervaring op bij het VIP-team, wordt gedetacheerd bij Cordaan en werkt in de ambulante ouderenpsychiatrie. Samen met de nieuwe hoogleraar, Eric van Exel, zet Lianneke een nieuwe stap. Het duo zet samen een behandeling voor Repetitieve transcraniële magnetische stimulatie (rTMS) op. Na twee jaar besluit ze ook manager te worden. 

Beleid en uitvoering
“Inmiddels werk ik zo’n drie jaar aan een project over ouderenpsychiatrie in de toekomst. Daarnaast ben ik behandelaar en probeer ik organisatie, beleid en visie bij elkaar te brengen. Ik werk ook nog als verpleegkundig specialist en zie patiënten. Die combinatie van beleid en uitvoering vind ik heel leuk.” Lianneke hoopt dat deze groei op een natuurlijke manier verder zal gaan.

Het kan ook uitdagend zijn om op zoveel vlakken bezig te zijn, vindt ze. “Ik werk in uitvoering, beleid, visie, organisatie en ook academisch. De uitdaging is dat ik breed ben opgeleid, maar ook al die kwaliteiten moet integreren. Ik kan veel en doe ook veel, maar mijn focus is ouderenpsychiatrie en neuromodulatie. Ik wil dat er goede zorg is. Ik gun verpleegkundigen dat ze daarin meer mogen doen en dat vertrouwen ook voelen in de organisatie.”