Jilly Beekmans vertelt
Jilly Beekmans werkt sinds 11 jaar bij GGZ InGeest. Na een stage volgde een scriptie en invalcontract, waarna ze in dienst ging en persoonlijk begeleider werd. Dit deed ze zeven jaar lang. In die tijd had ze één cliënte die ze zes jaar lang begeleidde, waardoor er een bijzondere band ontstond.
‘Samen hebben we kleine stappen gezet, waarbij ik haar vertrouwen gaf’
“In mijn tijd als pb’er begeleidde ik een vrouw die 43 jaar was toen ze bij ons kwam. Ze was in de war en angstig, had suïcidale gedachten. Ze had een baan en een gezin. Ze verloor haar vader, die echt haar steunpilaar was. Toen ging het mis. Zo gebeurde het dat ze een paniekstoornis en een depressie ontwikkelde. Ze was al wel gevoelig geweest voor depressie, maar haar vader had dat altijd weten op te vangen. Toen hij wegviel, en er ook wat andere tegenslagen volgden, lukte het haar niet meer om dit op te vangen. Zonder hem dat ze geen vangnet meer.
Zes jaar lang was ik haar persoonlijk begeleider. We hebben in die tijd veel meegemaakt. Ze scheidde van haar man, dat ging niet meer. Ze woont nu op zichzelf en is helemaal los van de zorg. Dat ik haar in dat hele proces heb kunnen begeleiden, dat is heel bijzonder. Ik denk nog vaak aan haar terug.”
Pieken en dalen
Als je zo lang bij iemands leven en proces betrokken bent, maak je ook veel mee samen, vertelt Jilly. “Je gaat samen door pieken en dalen. Er zijn meerdere momenten geweest waarop ik dacht, wat gaat dit worden? Kan ze nog wel zelfstandig wonen?”
Ze besloten om eens te gaan kijken bij een gezamenlijke woning met andere cliënten. “Ze vond het er verschrikkelijk. Iedereen lag op bed, mensen waren heel passief. We schrokken er beiden van. Toen we weer buiten stonden, kregen we de slappe lach, zo gek voelde het om daar te zijn. Maar daarna ging ze huilen en zei ze: ik hoef hier toch niet heen? Toen het vervolgens steeds beter ging, zijn we naar een eigen huis voor haar gaan zoeken.”
Goede vertrouwensband
Dat huis werd ook gevonden, en de cliënte woont er nog steeds. “Ze heeft een auto, gaat op vakantie. Ze komt soms even langs om bij te praten. Het is bijzonder om iemand op deze manier te helpen, echt iets voor iemand betekent te kunnen hebben. Als je zo lang samen een traject doorloopt, ontwikkelt zich ook echt een goede vertrouwensband.”
Ze hebben ontzettend veel gesprekken gevoerd, gehuild, moeilijke momenten gehad. “Momenten waarop ze het terrein niet af durfde. Het zijn kleine stapjes die je samen zet, soms moet je een beetje doorzetten of iemand een zetje geven. Vertrouwen geven dat iemand iets wél kan. En altijd laten weten dat ik er voor haar ben.”
Na het ontslag van de cliënte kwam ze een keer terug met een cadeau. “Het was een bedeltje met een levensboom erop. Die wilde ze aan me geven als dank voor wat ik voor haar gedaan heb. Dat vond ik een supermooi gebaar.”
