Keihard meezingen in de Botanische tuin
Jessie ter Bruggen werkte vier jaar als groepsbegeleider op de High Care (HC) en High Intensive Care (HIC). De HC is een acute opname-afdeling, op de HIC is de zorg nog een stap intensiever. “Deze afdelingen hebben grote verschillen en ik vond het een mooie combinatie om op beide afdelingen te werken. Dus dat heb ik gedaan.”
In haar jaren als groepsbegeleider kwam er een oudere dame op de afdeling. “De ouderenafdeling op de locatie zat vol, er was geen plek voor haar op dat moment. Daardoor kwam ze op onze afdeling terecht. Ze was denk ik een jaar of zestig. Ze was een echte Amsterdamse die altijd naar Amsterdamse muziek wilde luisteren. Ze hield van bloemen plukken, schilderen, ze wilde graag bezig zijn.”
Toen ze voor het eerst onder begeleiding naar buiten mocht, ze was echt heel ziek geweest, gingen mijn collega en ik met haar mee. Ze had veel somatische klachten, dus het was al een feestje dat het weer lukte om naar buiten te gaan met hulp van een rollator. We besloten naar de Botanische tuin te gaan, omdat ze zo van de natuur hield.”
Positieve emoties
Er bleek helemaal niemand te zijn, het was er muisstil. “We zaten met z’n drieën op een bankje toen we besloten om muziek aan te zetten. Met z’n drieën zongen we keihard mee met ‘Bij ons in de Jordaan’. Zodra we aan het zingen waren, zag ik een soort rust en trots bij de vrouw. Eindelijk was ze weer buiten en in de natuur. Je zag duidelijk dat ze zich even gelukkig voelde. Ze voelde positieve emoties, die ze door verdriet en depressieve klachten niet vaak meer voelde.”
Al snel kwam er een man naar het drietal. “Hij vertelde dat er een ceremonie gaande was voor iemand die overleden was, in een afgesloten ruimte in de tuin. Dat wisten wij natuurlijk niet. De man moest zelf ook wel een beetje lachen toen hij naar ons toe kwam lopen. Het was een beetje fout, maar ook echt een heel grappig moment.”
Kleine activiteit, groot verschil
Jessie vond het mooi om met zoiets kleins al zoveel te bereiken. “Nog weken heeft de vrouw over dat moment gesproken, ze had er enorm van genoten. Voor ons was het simpelweg even een frisse neus halen, maar voor haar was het iets bijzonders. Daardoor ga je er zelf ook anders naar kijken. Met een kleine activiteit kan je een groot verschil maken.” Het werk vergt veel geduld. “Cliënten zijn vaak erg ziek, dus je moet je werkgeluk ook halen uit dit soort kleine dingen, kleine stappen die je met hen kan zetten. Ik denk er ook met een glimlach aan terug.”
Jessie is inmiddels geswitcht naar de functie van stage- en vrijwilligerscoördinator, omdat ze na een paar jaar ontdekte dat ze niet meer op de juiste afdeling zat. “Tijdens een reis die ik daarna ben gaan maken, ontdekte ik dat ik wel affiniteit met de doelgroep had, maar ik er een andere invulling aan wilde geven.”
